دل نوشته ها

مولای من...

hamid — Fri, 18 Jul 2008 21:13:18 GMT

مولاي من!مگرنه اين است كه بواسطه شما اهل بيت (ع)،خدا شناخته

ميشود وبواسطه شما عبوديت معناپيدا ميكند.

چه بگويم كه شماييد باب الله الذي منه يوتي و شماييد مصداق وابتغوا

اليه الوسيله.

مولا جان!اي ولي خدا!هدايتم ميكني؟ولايتم ميكني؟

مرا به آن سرزمين موعود كه خداوند مارابه سرعت گرفتن بسوي آن دعوت نموده است راهبرميشوي؟

مولاجان!تربيتم كنيد تاازبهترين مومنان بحق تووبهترين صالحان درحريم تو

شوم.

مولاجان!مشتي خاك هستم درپيشگاه شما،بسازيد آنچه خود ميخواهيد.

سكوت در دل شب كافي نيست؟

براي آمدنش انتظار كافي نيست؟

هجوم گريه به محض شنيدن اسمش

براي مردم شيعه كافي نيست؟

براي آمدن او مگر نميدانيد

فقط سرودن شعرو شعار كافي نيست؟

مگر به آب زنيم وبه آتش ودريا

كه انتظار فرج دركنار كافي نيست...

برای سلامتی آقاوتعجیل درظهورش صلوات بفرست.

رفتی حالا به کی بگم خیلی دلم تنگه برات.......

ghasedak4 — Mon, 07 Jul 2008 11:51:18 GMT

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خيالم!

بی تو من اسير دست آرزوهای محالم!

ياد من نبودی اما، من به ياد تو شكستم!

غير تو که دوری از من ، دل به هيچ کسی نبستم!

اگه باشی با نگاهت، ميشه از حادثه رد شد!

ميشه تو آتيش عشقت، گُر گرفتنُ بلد شد!

اگه دوری، اگه نيستی، نفس فرياد من باش!

تا ابد، تا تهِ دنيا، تا هميشه ياد من باش!

بی بهانه ياد من باش!

وقت بيداريِ مهتاب،

عاشقانه ياد من باش!

و عشق همچنان با قی است....

ghasedak4 — Mon, 30 Jun 2008 20:38:00 GMT

روزی هزار بار بر صفحه ی دلم می نویسم

میان بودنت و نبودنت تنها یک حرف است

به همین سادگی

و من روز و شب جریمه سنگین رفتنت را پرداختم

و جز دلم که روزی هزار بار

خراش افتاد کسی نفهمید که

از

*ب* بودنت تا *ن* نبودنت

فاصله تا بی نهایت است.

عشق...

hamid — Tue, 27 May 2008 13:59:18 GMT

خدا مشتي خاك را بر گرفت. مي خواست ليلي را بسازد، از خود در آن دميد و ليلي پيش از آن كه با خبر شود عاشق شد. سالياني است كه ليلي عشق مي ورزد، ليلي بايد عاشق باشد. زيرا خداوند در آن دميده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق مي شود.
ليلي نام تمام دختران ايران زمين است، نام ديگر انسان.
ليلي زير درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.
گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناري هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بي تاب بودند، توي انار جا نمي شدند. انار كوچك بود، دانه ها بي تابي كردند، انار ترك برداشت. خون انار روي دست ليلي چكيد. ليلي انار ترك خورده را خورد. مجنون به ليلي اش رسيد.
خدا گفت: راز رسيدن فقط همين است، فقط كافيست انار دلت ترك بخورد.
خدا ادامه داد: ليلي يك ماجراست، ماجرايي آكنده از من، ماجرايي كه بايد بسازيش.
شيطان گفت: تنها يك اتفاق است، بنشين تا اتفاق بيفتد.
آنان كه سخن شيطان را باور كردند، نشستند و ليلي هيچ گاه اتفاق نيفتاد.
اما مجنون بلند شد، رفت تا ليلي اش را بسازد ...
خدا گفت: ليلي درد است، درد زادني نو، تولدي به دست خويش.
شيطان گفت: آسودگي ست، خيالي ست خوش.
خدا گفت: ليلي، رفتن است. عبور است و رد شدن.
شيطان گفت: ماندن است و فرو در خويشتن رفتن.
خدا گفت: ليلي جستجوست. ليلي نرسيدن است و بخشيدن.
شيطان گفت: ليلي خواستن است، گرفتن و تملك
خدا گفت: ليلي سخت است، دير است و دور از دسترس
شيطان گفت: ساده است و همين جا دم دست است ...
و اين چنين دنيا پر شد از ليلي هايي زود، ليلي هاي ساده ي اينجايي، ليلي هايي نزديك لحظه اي.
خدا گفت: ليلي زندگي است، زيستني از نوعي ديگر.
ليلي جاوداني شد و شيطان ديگر نبود.
مجنون، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد. ليلي مي دانست كه مجنون نيامدني است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.
ليلي راه ها را آذين بست و دلش را چراغاني كرد، مجنون نيامد، مجنون نيامدني است.
خدا پس از هزار سال ليلي را مي نگريست، چراغاني دلش را، چشم به راهي اش را.
خدا به مجنون مي گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش مي داد.
خدا ثانيه ها را مي شمرد، صبوري ليلي را.
عشق درخت بود، ريشه مي خواست، صبوري ليلي ريشه اش شد. خدا درخت ريشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.
سايه اش خنكي زمين شد، مردم خنكي اش را فهميدند، مردم زير سايه ي درخت ليلي باليدند.
ليلي هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت ليلي ريشه مي كند.
خدا درخت ريشه دار را آب مي دهد.
مجنون نمي آيد، مجنون هرگز نمي آيد. مجنون نيامدني است، زيرا كه درخت ريشه مي خواهد.
ليلي قصه اش را دوباره خواند، براي هزارمين بار و مثل هربار ليلي قصه باز هم مرد. ليلي گريست و گفت: كاش اين گونه نبود.
خدا گفت : هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد.
ليلي! قصه ات را عوض كن.
ليلي اما مي ترسيد، ليلي به مردن عادت داشت، تاريخ به مردن ليلي خو گرفته بود.
خدا گفت: ليلي عشق مي ورزد تا نميرد، دنيا ليلي زنده مي خواهد.
ليلي آه نيست، ليلي اشك نيست، ليلي معشوقي مرده در تاريخ نيست، ليلي زندگي است.
ليلي! زندگي كن.
اگر ليلي بميرد، ديگر چه كسي ليلي به دنيا بياورد؟ چه كسي گيسوان دختران عاشق را ببافد؟
چه كسي طعام نور را در سفره هاي خوشبختي بچيند؟ چه كسي غبار اندوه را از طاقچه هاي زندگي بروبد؟ چه كسي پيراهن عشق را بدوزد؟
ليلي! قصه ات را دوباره بنويس.
ليلي به قصه اش برگشت.
اين بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگي.
و آن وقت به ياد آورد كه تاريخ پر بود از ليلي هاي ساده ي گمنام ...

دلم برات خیلی تنگ شده.........

ghasedak4 — Sun, 25 May 2008 11:17:18 GMT

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی

آتش زدی اندر من و همچون دود برفتی

زان بیش که در باغ وصال تو دل من

از داغ فراق تو مرا سوخت برفتی

ناگشته من از بند تو آزاد بجستی

ناکرده مرا وصل تو خشنود برفتی

آهنگ به جان من دلسوخته کردی

چون در دل من عشق بیفزود برفتی.....

یه دلتنگی با حال........

ghasedak4 — Sat, 19 Apr 2008 20:31:34 GMT

سلام سلام سلام سلام سلام سلام سلام

اینم هفت تا سلام به نیت عدد هفت که میگن عدد مقدسیه

نمیدونم چرا اینبار اینجوری شروع کردم شاید اثرات دلتنگیه..

خب الان درست ساعت اردیبهشت ماهی که واسه من بهترین ماهه

هیوای عشق و علاقه و اردیبهشت و نور تا هر چه دور دور

به همه ی اردیبهشتیهای عزیز تبریک میگم

اول به نازی که متولد هفتم (قابل توجه بعضی ها )

اولین نفر من بودم

به خودم هم تبریک نمیگم چون دیگه حوصله اینجور کارارو ندارم.

ولی خدائیش اردیبهشت هم عجب ماهیه واسه خودش...

خب این آخرین دلنوشته من نیست

حتی اگه همه چیزو ببازم حتی اگه کسی نبود که پا به پام بیاد

خودم تنها تا ته ته ته ته ته راه و میرم

و بالاخره قاصدکمو پیدا میکنم ...

از حالا تا 70 روز دیگه که نیستم براتون آرزوی

شادکامی دارم.

(قابل توجه هنانح که همه اش کلاس میذاره و گوشیشو جواب نمیده

1)برو با این کلاسات یه دانشگاه بزن (مردم چه نازها که نمی کنند)

2)گوشیتو هم بفروشو باهاش آبنبات بخر(یا خاموشه یا رو ویبره است)

hamid — Sat, 05 Apr 2008 13:17:18 GMT

شبي سردي است،ومن افسرده
راه دوري است،وپايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم،تنها،ازجاده عبور
دور ماندند زمن آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غمها

فكرتاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا بادل من
قصه ها ساز كند پنهاني

نيست رنگي كه بكويد با من
اندكي صبر،سحرنزديك است
هردم اين بانگ برآرم از دل
واي،اين شب چقدر تاريك است

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي کو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم است به دل
غم من،ليك،غمي غمناك است

یا رب مددی...

ghasedak4 — Thu, 27 Mar 2008 20:38:18 GMT

با سلام دوباره سال نو را تبریک میگم و امیدوارم که

سال خوبی و آغاز کرده باشین مثل من

( تا حالا که فاصله مون ۱۰۰۰ برابر شده ببینیم تا آخر سال چی

میشه )

داشتم ایمیلای پارسال و چک میکردم که این ایمیل و دیدو ولی یادم

نیست از خودشون بوده یا از جای ... خلاصه دیدم حرف الان دل منه

خب حالا که سر بحث باز شد واست آرزوی سلامتی و موفقیت دارم

هر جای این دنیا هستی چه ...یا .... و یا حتی.......

خدایا بیدارم کن .

خدایا چقدر تنهایم .

در خم کوچه زندگی به نفسی محتاجم .

لیک من تنهایم .

خدایا چقدر می ترسم از شبیخون .

از خویش .

از هجوم تردید در ادامه راه به نوری محتاجم .

که به خاطر من ز خنجر شاخه های این کوچه سیاه بگذرد

خدایا چقدر محتاجم به نسیمی که نفسم را

در امتداد شفق سرخ تزویر بیدار سازد

خدایا بیدارم کن

خدایا . ای خدای طلوع و نور و نسیم .

کمکم کن . به تو محتاجم

سال نو مبارک

ghasedak4 — Mon, 17 Mar 2008 20:56:11 GMT

با سلام به همه ی شما همراهان صمیمی

بله طبق معمول هیوا .....خب دیگه اگه این روزا یه کم راهمون ازت دوره ببخش

سال ۱۳۸۶ هم با یه دنیا خاطره چه تلخ چه شیرین داره لحظه های آخرشو سپری میکنه

واسه من که پر از تجربه بود .بهترین تابستونی که داشتم ....سالی که به آرزوم رسیدم و

جایی رفتم که الانم باورم نمیشه خدا رو شکر میکنم که اینقدر مهربووووووووووووونه

خب میشه الانم یه کم به خودمون بیایم به کارامون فکر کنیم اگه دل کسی و شکستیم

اگه کاری کردیم و میدونیم فرصت جبران هست زودتر دست به کار بشیم تا سال جدید

و با کدورت شروع نکنیم از من گفتن.........

پیشاپیش سال نو تبریک میگم امیدوارم سال خوبی واسه همه ی شما همراهان عزیزباشه

سالی پر از موفقیت و شادکامی

بعد از یه مدت اومدم بگم که ما 4 تا از هم دوریم ولی دلامون از هم دور نیست.....

ghasedak4 — Mon, 03 Mar 2008 10:08:18 GMT

سلام یه سلام گرم گرم به تک تک شماهمراهان

با وفا و صمیمی قاصدک

آخ گفتم قاصدک و دلم به تنهائیش سوخت

بیچاره وبلاگی که تونست 4 تا همراه همراز بسازه

ولی چه فایده که به ثانیه نکشید (ثانیه= یک سال)

و این چهارتا همراه یه جورایی از هم

دور افتادن یکی یکی رفتن راه خودشونو

راهی که قرار بود چهارتائی

با هم برن ولی خب حتما اینم یه حکمتی داشت

آبجی نازنین که بعد از قبول شدن

رفت که رفت که رفت .....البته یه وبلاگ واسه خودش زده

www.nazaninodeltangehash.blogfa.com

حمید هم که اصلا انگار نه انگار ...جالب اینجاست که بدون

خداحافظی رفت بدون اینکه یه توضیح کوچولو بده

.
....حسین هم که اینجورکه پیداست اونقدر سرش شلوغه

که سال به سال هم نت نمیاد

آخه پست مخصوص خودشو که یه بنده خدائی خودشو کشت ..

..ولی

حاضرم شرط ببندم اصلا ندیده خب اگه احیانا یه

سر اومدی حتما پست سوم بهمن را یه نگاه بنداز..

. و اما هیوا خانوم گل که خدا میدونه تو

دلش چی میگذره و داره با 77777777777777777 خان رستم

سر میکنه میدونم رستم 7 خان داشته

ولی خب هر چی 7 تاش بیشتر خان هاش هم بیشتر

خلاصه این خانم مهربون که به این باور رسیده که

باید مهربونی کنه ولی هیچ توقع و چشم داشتی بابت

محبتاش نداشته باشه. نمی خوام مثنوی هفتاد

من کاغذ تحویل بدم اصل مطلب اینه که

اونقدر پر رو هستیم که اگر هم کم بیاریم بروز نمیدیم

واسه همینه که

. هر از گاهی اگه یکی از ما 4 تا دلش سوخت میاد و یه گردو غباری

از دل این قاصدک می زداید....

و اما حنانه خانم گل خیلی وقته که دلم واست تنگ شده یا به قولی

خیلی وقت که دلم برای تو تنگ شد

ه قلبم از دوری تو بد جوری دلتنگ شده

البته اینو به در میگم تا دیوار بشنوه.......و یه چیز دیگه هم بگم

و آهای اونی که کامنت گذاشتی به نام (بماند) و گفتی

که درش و گل بگیریم ببین ما حتی وقت گل بازی هم

نداریم اینارو که میتونی با یه حساب سر انگشتی

جمع بزنی و به این نتیجه برسی

که ما 4 تا درسته که از هم دوریم

و از قاصدک هم دوریم ولی اینو مطمئنم که

دلهامون هنوز از هم دور نشده

شاید نشه داد زد ولی مهم اون چیزیه که تو دل آدمهاست.

حتی در بن بست

هم راه آسمان باز است

فقط

باید پرواز را آموخت.