باران ها  ستاره های آسمانند که تن خاک

را با شب شستشو می دهند

بعد از تو بین زندگی و زنده ها قرنها فاصله افتاده است

شهر بی تو به سختی نفس میکشد

این روزهای آفتابی هم دیگر تماشایی نیستند

مثل همین شبهایی که آدم از بی ستارگی دق میکند

نیستی اما هنوز بغض نشکفته ات

نیمه شبها با نخلستان نجوا میکند

بادها هنوز به هوای بویت این حوالی را شبگردی میکنند

نسیم پشت پلکهای شهر نیمه جان نفس میکشد

وقتی تو نباشی بود و نبودها فرقی با هم ندارند

حتی این روزها ناودان ها هم حال باران را نمی فهمند

هیچ بامی را ندیدم که در خواب کبوتری پلک بسته باشد

کاش هنوز بودی تا سرشاری

ذوالفقارت را قطره قطره به روح های تشنه مان می نوشاندی

بعد از تو گنجشک ها بر شاخه های درختان

به پنجره های خانه ات خیره مانده اند

تا شاید بار دگر پنجره بگشایی و به لبخندی مهمانشان کنی

بعد از تو زیتون ها و نخل ها و انجیرها روبروی

 نخلها قران تلاوت میکنند

و شهر سراسر سیاهپوش توست

 اگر تو نباشی زمین لرزه شانه های خاک را در هم فرو میریزد

زمین در خود فرو میرودو آفتاب تا ابد پنهان پشت

ابرهای شرم خواهد ماند

رفتنت رستخیز زمین است

شمشیر سر شکافته ات را به ابرها بده تا قطره قطره

عدالت ببارند

بعد از تو چاه دلتنگیهایش را در کدام چشم گریه کند

و  نخلستان بغضهایش را با کدام حنجره فریاد بزند

بعد از توکوفه با صدای پای عاشقانه کدام شب

رو به خوابی آرام فرو رود و ماه از پیشانی کدام خورشید

 در شب ظلام طلوع کند

اگر تو نباشی زندگی فراموش خواهد شد

و اگر تو نباری ستاره ا تمام میشوند

ما با تو آغاز شدیم چنانن که عشق با تو

تو اولین نامی هستی که آموخته ایم

تنهایمان مگذار و تنهایمان مخواه نخواه که بعد از تو

زمین در زیر غبار اندوه و دلواپسی تباه شود

تا فروریختن آسمان ثانیه ای فاصله

نداریم پلک وا کن اگر تو نباشی طاعون کفر کوفه